مالک اصلی فلسطین کیست؟ یهودیان کجا بودند؟

al_aqsa_ghobat_al_sakhre-X رژیم صهیونیستی X اسرائیل X 14 ستاره X 14setare.com X ماجرای زندگی حضرت یوسف X ماجرای زندگی حضرت موسی X ماجرای زندگی حضرت ابراهیم X ماجرای حضرت زندگی حضرت اسحاق X ماجرای زندگی حضرت اسماعیل X فلسطین X یهودیت X مسیحیت X اسلام X بیت المقدس فلسطین X فلسطین متعلق به کدام دین است؟ X سرزمین مقدس کجاست؟ X ارض مقدس کجاست؟ X بنی اسرائیل X محل اصلی زندگی بنی اسرائیل کجا بود؟ X مصر X کنعان X قرآن کریم X سفر پیدایش X تورات X کتاب مقدس X محل اصلی زندگی یهودیان طبق کتاب مقدس X چرا یهودیان به فلسطین آمدند؟

پس از شکستن بت ‌ها، حضرت ابراهیم دیگر نمی ‌توانست در میان قومش زندگی کند. لذا خداوند به واسطه فرشته ‌ای با وی سخن گفت و او را به سمت زمین فلسطین هدایت کرد.

۱۴ ستاره” – آیا خداوند در قرآن، در خصوص مالکیت فلسطین، سخنی فرموده است؟ آیا خداوند این زمین را به یهودیان داده است. ما قصد داریم در طی دو بخش، مالکیت فلسطین را در قرآن مجید و تورات بررسی کنیم. در قسمت اول، این موضوع را در زمان حضرت ابراهیم (ع) بررسی کرده ‌ایم و در قسمت بعد، به حضرت موسی (ع) و نزول تورات خواهیم پرداخت.

سرزمین فلسطین به ابراهیم (ع) عطا شد

* * * * * * * * * * * * * *

مالکیت فلسطین با کدام گروه است ؟

ماجرای مالکیت فلسطین، از حضرت ابراهیم (ع) شروع می ‌شود. او در میانه یک قوم سراسر گمراه و بت ‌پرست در جنوب عراق کنونی، به دنیا آمد.

ابراهیم در سنین نوجوانی بود[۱] که به عقل خود و بدون اینکه معلمی دیده باشد، فهمید که بت‌ ها نمی ‌توانند «خدا» یعنی آفریننده ی موجودات باشند. پس در یک اقدام انقلابی، بت ‌های قومش را شکست. در ابتدا برای آن مردم، معلوم نبود که چه کسی بت‌ ها را شکسته است. اما عموی بت ‌ساز ابراهیم، وقتی تبر خود را در معبد یافت و سخنان پیشین پسرش را در نفی بت ‌ها به یاد آورد، علیه او شهادت داد. ابراهیم با آنها محاجّه کرد، اما فایده ‌ای نداشت.

آتش عظیمی برای سوزاندن ابراهیم، مهیا شد. در برخی روایات آمده است که خداوند حکیم، باد شدیدی فرستاد و بسیاری از ظالمانی را که قصد داشتند ابراهیم را بسوزانند، سوزانید و اینچنین ابراهیم در میانۀ شلوغی، به سلامت از میانۀ آتش بیرون آمد و کسی متعرّض او نشد.

فلسطین به ابراهیم عطا می ‌شود

پس از این دشمنی وافر، ابراهیم دیگر نمی‌ توانست در میان قومش زندگی کند. لذا خداوند به واسطه فرشته ‌ای با وی سخن گفت و او را به سمت زمین فلسطین هدایت کرد. در این مسیر، پسرخاله ‌اش (شاید برادرزاده اش) لوط نیز با وی همراه شد. خداوند در سوره انبیاء در این باره چنین فرموده است:

گفتیم : اى آتش، بر ابراهیم سرد و سلامت باش. مى‏خواستند براى ابراهیم مکرى بیندیشند، ولى ما زیانکارشان کردیم. و ابراهیم و لوط را رهانیده، به سرزمینى بردیم که آنرا برکت جهانیان قرار داده ‏ایم. و به او اسحاق را و یعقوب را مضافاً بخشیدیم و همه را از شایستگان گردانیدیم‏ (انبیاء/ ۶۹ تا ۷۲).

قُلْنَا یَا نَارُ کُونىِ بَرْدًا وَ سَلامًا عَلىَ إبراهِیمَ * وَ أرَادُواْ بِهِ کَیْداً فَجَعَلْنَاهُمُ الأخْسرَِین *‏ وَ نجََّیْنَاهُ وَ لُوطًا إلىَ الأرْضِ الَّتىِ بَارَکْنَا فِیهَا لِلْعَالَمِینَ * وَ وَهَبْنَا لَهُ إسْحَاقَ وَ یَعقُوبَ نَافِلَهً وَ کلاًُّ جَعَلْنَا صَالِحِین‏ *

خداوند به عوض بت ‌شکنی ابراهیم، سه پاداش به او عطا کرد. اول زمین فلسطین را برای سکونت آن حضرت و فرزندانش به وی بخشید و سپس او را به مقام پیامبری نائل فرمود و ثالثاً بشارت داد که آخرین پیامبر را از نسل او خواهد فرستاد.

در آیۀ ۷۱ فوق، خداوند از فلسطین با عنوان عجیبی یاد کرده است :

«زمینی که برای جهانیان در آن برکت نهاده ‌ایم» (الأرْضِ الَّتىِ بَارَکْنَا فِیهَا لِلْعَالَمِینَ). این اصطلاح، حداقل دو نوبت دیگر نیز در قرآن به کار رفته است. مثلاً در ادامۀ همین سوره، خداوند اشاره دارد که به حضرت سلیمان(ع) بادهایی عطا فرموده تا در «زمینی که در آن برکت نهاده ‌ایم» تحت امر او باشند :

«وَ لِسُلَیْمَانَ الرِّیحَ عَاصِفَهً تجَْرِى بِأمْرِهِ إلىَ الأرضِ الَّتىِ بَارَکْنَا فِیهَا» (انبیاء/ ۸۱).

همچنین در ابتدای سورۀ إسراء، به معراج پیامبر اکرم که از مسجد الاقصی[۲] آغاز شده، اشاره‌ای رفته سپس آن مسجد و پیرامونش را مبارک خوانده است:

سبحان است آن کسی که بنده ‌اش (محمد) را شبانه از مسجد الحرام به سوی مسجد الاقصی سیر داد ــ (مسجدی) که در پیرامونش برکت نهادیم ــ تا معجزاتمان را به وی بنمایانیم، همانا که او شنوا و بینا است (إسراء/ ۱).

سُبْحانَ الَّذِی أسْرَى‏ بِعَبْدِهِ لَیْلاً مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ إلَى الْمَسْجِدِ الأقْصَى الَّذِی بارَکْنا حَوْلَهُ لِنُرِیَهُ مِنْ آیاتِنا إنَّهُ هُوَ السَّمِیعُ الْبَصِیرُ.

به داستان ابراهیم (ع) بازمی‌گردیم. خداوند، زمین فلسطین را به ابراهیم (ع) عطا فرمود تا او و نسل او در آن زندگی کنند. در تورات سخنی عجیب و صحیح در این مقطع مذکور است. خداوند پس از اعطای فلسطین به ابراهیم (ع) به او خبر می ‌دهد که نسل تو به زودی به غربت می ‌روند و بیگانگان را بندگی می‌ کنند و بعد از چهارصد سال، به اینجا بازخواهد گشت، یعنی در پشت چهارم (پیدایش ۱۵/ ۱۳ تا ۱۶). این پیشگویی به ماجرای یوسف و سکونت بنی ‌اسرائیل در مصر اشاره داد. در واقع نیز به همینطور رخ داده است (شرح ماجرا در بخش «ارض موعود» خواهد آمد).

اما ساره همسر او، نازا ماند. ابراهیم مکرراً به درگاه خداوند دعا می ‌کرد تا لیاقت یابد و به آن وعده ‌ها نایل شود مخصوصاً که خدای تعالی بشارت داده بود که خاتم النبیین را از نسل وی خواهد فرستاد. اما فقط مال و احشام و خدم و حشم حضرت ابراهیم بود که فزونی می ‌یافت و او هنوز فرزندی نداشت.

ابراهیم از هشتاد سال گذشته بود که خداوند به او فهماند که باید با کنیز ساره، ازدواج کند. پس اسماعیل (ع) در آن ایام، از هاجر به دنیا آمده نخست ‌زادۀ ابراهیم(ع) شد. هنوز سن اسماعیل به دو سال نرسیده بود که خداوند به ابراهیم (ع) دستور داد تا پسر و مادرش را به سرزمین حجاز ببرد. زیرا خداوند می‌ خواهد تا از او، قومی بزرگ در آنجا پدید آورَد.

از برخی آیات و روایات استنباط می ‌شود اینکه چه قومی در کدام زمین به وجود آیند، به اذن و تقدیر خداست. لذا خداوند حکیم، با هجرت هاجر و اسماعیل به زمین حجاز، این گنج را از دسترس حوادث مخفی کرد تا در آتیه رسول اعظم خود را از نسل مبارک اسماعیل (ع) به عرصۀ گیتی آورَد. اما ابراهیم(ع) که این را دانسته بود مشقّت سفر را به جان می‌خرید و مکرراً از فلسطین به حجاز می‌ رفت تا اسماعیل را ببیند و از اینجا بود که خداوند دستور داد تا پسرش را ذبح کند تا محبت فرزند از دلش برود و بداند که خداست که فرزند را حفظ میکند و نه ابراهیم. و آن حضرت به خواست خدا چاقو را بر گلوی فرزندش نهاد ولی چاقو به فرمان خدا، نبرید و اینچنین ابراهیم بزرگوار ب مقامی برتر رسید.

و خداوند به عوض قبول قربانی، باز هم به ابراهیم (ع) پاداش داد. سه مرد نورانی، به خانه ی او آمدند. او برایشان گوساله‌ ای کباب کرد اما وقتی دید نمی‌خورند، دانست که فرشتگانند (جبرائیل و میکائیل و اسرافیل). میهمانان، به ابراهیم بشارت دادند که همسرت اصلاح شده، فرزندی خواهد آورد (هود/ ۷۱ ـ حجر/ ۵۳ ـ ذاریات/ ۲۸). طبق نقل تورات، ساره در آن زمان۹۰ ساله و ابراهیم ۱۰۰ ساله بود. ساره که این مکالمات را می‌ شنید بیرون دوید و سخن فرشتگان را مضحکه کرد. فرشتگان او را ملامت کردند (هود/ ۷۳) و فرزندش را «اضحاک» (= اسحاق) نام نهادند. شاید برای آنکه نشانه ‌ای باشد که ساره اصلاً منتظر تولد فرزندی نبود. با وجود این، علمای یهود در تورات دست برده و اسحاق را «فرزند وعده» معرفی کرده ‌اند، (یعنی فرزندی که در جوانی ابراهیم (ع) به او وعده شده بود که منجی جهان در آینده از او متولد خواهد شد). اما نازا بودن ساره و نامگذاری اسحاق، نشان می‌دهد که ساره منتظر تولد فرزندی نبوده است. چون می ‌دانسته که وعده ی خداوند با تولد اسماعیل (ع) محقق ‌شده است.[۳]

و ابراهیم (ع) آنقدر عمر کرد تا نوه ‌اش یعقوب (ع) را نیز دید، آنچنان که فرشتگان به او وعده کرده بودند (هود/ ۷۱). نهایتاً حضرت ابراهیم(ع) طبق نقل تورات و برخی روایت شیعه، در سن ۱۷۵ سالگی از دنیا رفت و در شهر الخلیل دفن شد.

از برخی آیات و روایات استنباط می‌ شود اینکه چه قومی در کدام زمین به وجود آیند، به اذن و تقدیر خداست. لذا خداوند حکیم، با هجرت هاجر و اسماعیل به زمین حجاز، این گنج را از دسترس حوادث مخفی کرد تا در آتیه رسول اعظم خود را از نسل مبارک اسماعیل(ع) به عرصه ی گیتی آورَد. اما ابراهیم (ع) که این را دانسته بود مشقّت سفر را به جان می ‌خرید و مکرراً از فلسطین به حجاز می ‌رفت تا اسماعیل را ببیند.

* * * * * * * * * * * * * *

نوه ‌ها و نتیجه ‌های ابراهیم، به مصر تبعید می ‌شوند

حضرت یعقوب (ع)، وارثِ بر حق پدرش اسحاق (ع) و جدش ابراهیم (ع) شد. او در طول زندگی ‌اش چهار همسر گرفت که دوازده پسر و یک دختر به نام دینا، برای او به دنیا آوردند. این دوازده پسر، به «بنی ‌اسرائیل» ملقب شدند. زیرا خداوند به آن حضرت، لقب «اسرائیل» داده بود (آل‌عمران/ ۹۳ ـ مریم/ ۵۸).

حضرت یوسف (ع) در نوجوانی دو رؤیای صادقه دید. تعبیر آنها این بود که او رئیس برادرانش خواهد شد و آنها مطیع او. خواب اول را برای برادرانش گفت و دومی را برای پدرش. یعقوب(ع) که حسادت پسرانش را می ‌دانست، یوسف را نهی کرد که اینها را برای برادرانت بازگو مکن. غافل از اینکه او خواب نخستین را برای آنها گفته بود و این پیغمبرزاده ‌ها که علم تعبیر می ‌دانستند مقصود خداوند را دانستند. پس تصمیم گرفتند تا ارادۀ خدا را تغییر دهند. لذا یوسف را در یکی از اوقات طولانی، که به چرا می ‌رفتند با خود بردند تا او را بکشند. برادر چهارم به نام لاوی، نگذاشت که یوسف کشته شود و لذا او را در چاه خشکی زندانی کردند تا درباره‌ اش تصمیم گرفته شود. سپس به فروختن او به کاروانی از اسماعیلیان ک از حجاز روانه مصر بود، (نوه ‌های حضرت اسماعیل (ع)) رضایت دادند.

الباقی ماجرا مشهور است. یوسف در سفر سومی که برادران برای خرید گندم به مصر آمدند، خودش را به آنها شناساند. او پیش از آن با برادرانش به زبان قبطی و با مترجم سخن می‌ گفت و ظن آنها را برنمی ‌انگیخت. نتیجه اینکه برادران به اراده ی خداوند در سیادت یوسف (ع) رضایت دادند و از اعمال بد خود توبه کردند. خداوند نیز راهی برای آنها قرار داد تا گناه عمدی آنها در همین دنیا کفاره شود.

راه کفاره این بود که یوسف (ع) به برادرانش دستور داد که به کنعان برگردید و با تمام خانواده به مصر کوچ کنید. بر خلاف آنچه به نظر می ‌رسد این مهاجرت به سبب قحطی نبوده است. زیرا حضرت یعقوب و فرزندانش بعد از دوران قحطی به کنعان بازنگشتند. برادران یوسف، در واقع به مصر تبعید شده بودند تا از گناه عامدانه ‌ای که برای مخالفت با فرمان خداوند مرتکب شده بودند پاک شوند. لذا وقتی حضرت یعقوب(ع) از دنیا رفت، فرزندانش او را به فلسطین برده در جنب پدرانش (حضرات ابراهیم و اسحاق)، دفن کردند و به مصر بازگشتند. خداوند مقرر فرمود که تمام برادران در این غربت در مصر بمیرند و حتی لیاقت نیابند که جسدشان در فلسطین دفن شود. فقط چون یوسف (ع) در این میانه گناهی نداشت بعدها جسدش به فلسطین برده شد.

دقت کنید : برادران یوسف، در واقع به مصر تبعید شده بودند تا از گناه عامدانه ‌ای که برای مخالفت با فرمان خداوند مرتکب شده بودند پاک شوند. لذا وقتی حضرت یعقوب (ع) از دنیا رفت، فرزندانش او را به فلسطین برده در جنب پدرانش (حضرات ابراهیم و اسحاق)، دفن کردند و به مصر بازگشتند. خداوند مقرر فرمود که تمام برادران در این غربت در مصر بمیرند و حتی لیاقت نیابند که جسدشان در فلسطین دفن شود. فقط چون یوسف(ع) در این میانه گناهی نداشت بعدها جسدش به فلسطین برده شد.

* * * * * * * * * * * * * *

بشارت صحیح به ارض موعود

«ارض موعود» از اینجا شکل گرفت که طبق نقل تورات، حضرت یعقوب قبل از مرگ خود به بنی ‌اسرائیل وعده داد که خداوند بالاخره شما را به سرزمین پدرانتان برمی‌گرداند (پیدایش ۴۸/ ۲۱).

حضرت یوسف (ع) نیز سخن مشابهی را فرمود که خداوند از شما تفقّد خواهد کرد و به آن زمین مقدس بازخواهید گشت و در آن وقت جسد مرا به آنجا ببرید (پیدایش ۵۰/ ۲۴ و ۲۵). این وعده، توسط حضرت موسی(ع) تحقق یافت و خداوند برای انجامش آنقدر جدّی بود که فرعون و مصریانی که با آن مخالف بودند را در دریا غرق کرد.

پیش ‌تر گفتیم که خداوند حکیم، دوران اسارت و تبعید بنی‌ اسرائیل در مصر را به حضرت ابراهیم(ع) خبر داده بود. طبق آن قول، مقرر بود که بنی ‌اسرائیل چهارصد سال یا چهار نسل در خارج از فلسطین بمانند تا از گناهان پاک شوند. قرآن خبر می ‌دهد که اهمیت یوسف (ع) و کارهای بزرگ او در زمانۀ موسی (ع) فراموش شده بود. لذا یکی از اقوام فرعون که در نهان به موسی(ع) ایمان داشت فضل یوسف(ع) را یادآور شد (غافر/ ۳۴). و خداوند نیز خبر می‌دهد که ظلم فرعونیان به بنی‌اسرائیل و کشتن نوزادان پسر، از تقدیرات خداوند بر این قوم بوده است:

وَ إذْ نجََّیْنَاکُم مِّنْ ءَالِ فِرْعَونَ یَسُومُونَکُمْ سُوءَ الْعَذَابِ یُذَبحُِّونَ أبْنَاءَکُمْ وَ یَسْتَحْیُونَ نِسَاءَکُمْ وَ فىِ ذَالِکُم بَلاَءٌ مِّن رَبِّکُمْ عَظِیمٌ‏ (بقره/ ۴۹).

لذا بنی‌ اسرائیل بیشتر از همیشه به درگاه پروردگار دعا کردند و خداوند به این ترتیب، موسی (ع) را فرستاد تا آنها را نجات دهد و به زمین پدرشان ابراهیم باز آورَد.

پانویس :

[۱]. اینکه ابراهیم در هنگام شکستن بت ‌ها، نوجوان یا جوان بوده در آیات قرآن و احادیث مذکور است :

پرسیدند : چه کسی با خدایان ما چنین کرده است؟ هر آینه او از ستمکاران است. گفتند : شنیده ‏ایم که جوانى به نام ابراهیم، از آنها سخن مى ‏گفته است (انبیاء/ ۵۹ و ۶۰). قَالُواْ مَن فَعَلَ هَذَا بِآلِهَتِنَا إنَّهُ لَمِنَ الظَّالِمِینَ * قَالُواْ سَمِعْنَا فَتىً یَذْکُرُهُمْ یُقَالُ لَهُ إبْراهِیم‏ *

در تفسیر نمونه در ذیل این آیه آمده است :

ابراهیم طبق بعضى از روایات در آن موقع کاملاً جوان بود و احتمالاً سن او از شانزده سال تجاوز نمى ‏کرد.

همچنین آیات ۷۴ تا ۸۴ از سورۀ انعام که در خصوص خداجویی ابراهیم و پرستش ستارگان و ماه و خورشید آمده، مخصوص همین دوران است. ابراهیم در نوجوانی، دانسته بود که مصنوعات پدرش، نمی ‌توانند خدا باشند. زیرا خداست که ما را می ‌آفریند و نه بالعکس. لذا از بت‌ ها روی گردانده، در جست‌وجوی خداوند خالق به اجرام آسمانی روی آورد. اما به ‌زودی فهمید که اشتباه می‌ کرده است. در این آیات، خداوند اشاره ‌ای دارد به اینکه هدایت ابراهیم بدون واسطۀ بشری، صورت گرفته است. این واقعه را میتوان قبل از بت‌ شکنی ابراهیم دانست.

در حدیثی که شیخ صدوق در کتاب التوحید از امام باقر (ع) نقل کرده، ایشان در ضمن سخن خود به حضرت ابراهیم(ع) اشاره فرموده است :

ابراهیم(ع) در حالی که کوچک بود، به قوم خود فرمود : به درستى که من از آنچه شما شریک خدا مى‏سازید، بیزارم. (صدوق بن بابویه، التوحید، باب ۱۵، ح ۴). … قال‏ إبراهیم ع و هُوَ صَغیرٌ لِقَومِهِ «إنِّی بَرِی‏ءٌ مِمَّا تُشْرِکُون» [انعام/ ۷۸]‏.

[۲]. سورۀ إسراء در مکه نازل شد و واضح است که در این زمان، مسجد الاقصی هنوز ساخته نشده بود. فلسطین در سال ۱۵ هجری قمری یعنی چهار سال بعد از رحلت حضرت رسول‌الله (ص)، به واسطۀ خلیفۀ دوم فتح شد و بعدها مسجدی در آن زمین مقدس، بنا گشت که به فرموده خداوند، «الاقصی» نام گرفت. «مسجد الاقصی» یعنی مسجدی که از راه دور به زیارت آن بروند. به این ترتیب، خداوند به اشارتی به مسلمانان فرمان داده است که به زیارت آن مسجد بروند، چنان که پیامبر اکرم نیز قبل از معراج، با قوت‌ های فوق بشری یعنی با طیّ الارض به آن زمین رفت و معراج خود را از آن مسجد آغاز کرد.

[۳]. در خصوص تبدیل نام ذبیح از اسماعیل (ع) به اسحاق (ع)، به مقالۀ دیگری از راقم مراجعه کنید : ماجرای بزرگترین دروغ ‌های تاریخ

کودک فلسطینی

امیر اهوارکی

منبع : مشرق

————————————————————

برچسب

مطالب مرتبط را نگاهی بیندازید

0 دیدگاه برای : “مالک اصلی فلسطین کیست؟ یهودیان کجا بودند؟”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

خبرنامه 14 ستاره

برای دریافت آخرین اخبار و اطلاعات، عضو خبرنامه شوید.